Skólaferðalag 2003

Björn - 04.01.04, 18:28

Þegar Grenivíkurskóli fékk heimsókn fjórtán 7. bekkinga úr Innvíkurskóla í Stryn fyrir tveimur árum var ljóst hvert farið yrði í næsta skólaferðalag. Sérstaklega eftir að við fengum formlegt heimboð frá Innvíkurskóla. Ákveðið var að koma við í Kaupmannahöfn í leiðinni. Tívolí lokkar.

Þessir fóru: Arnheiður Gísladóttir, Ásdís Bergvinsdóttir, Erla Friðbjörnsdóttir, Inga Kristín Sigurgeirsdóttir, Jón Birkir Jónsson og Oddný Guðnadóttir úr 10. bekk, Hinrik Hauksson, Síssa Jónsdóttir og Ævar Geir Jónasson úr 9. bekk, Sigurður Benediktsson, eini nemandinn í 8.

Með hópnum fóru þrír fullorðnir, fararstjórinn, Björn Ingólfsson og tveir foreldrar Benedikt Sveinsson og Sólveig Jónsdóttir. Góð tala, happatala Grenivíkurskóla er 13. Við tókum kvöldvélina suður 16. maí.

Laugardagur 17. maí

Ætlunin var að taka flugrútuna frá Hótel Loftleiðum kl. 5:20. Allir höfðu fengið gistingu einhvers staðar í Reykjavík en hafa líklega sofið misjafnlega. Klukkan rúmlega fjögur vaknaði fararstjórinn við SMS í símanum. „Hvað heitir hótelið þar sem við eigum að mæta?“ stóð þar. Sendandi var áhyggjufull ung stúlka sem þurfti að taka leigubíl og kunni betur við að geta sagt hvert hún væri að fara. Síssu var bjargað með því að láta Árna mág leggja lykkju á leið sína þegar hann kom mér á staðinn.

Allir voru mættir í tíma nema Jónbi. Um það leyti sem rútan var að fara með alla hina hringdi ég til að athuga um hann. Það kom gífurlegt fát á mömmu hans en viðbrögðin voru snögg. Jón var mættur eftir nokkrar mínútur, að vísu ekki með gel í hárinu en í lagi að öðru leyti. Við tókum næstu rútu.

Flugið til Osló var þægilegt og tíðindalaust. Klukkutíma bið þar í flugstöðinni eftir vélinni til Bergen. Sá tími fór að mestu í að reyna að hafa upp á pakkanum til dýralæknisins í Stryn sem var horfinn úr farangrinum. Seinna kom í ljós að hann hafði farið til Amsterdam en alla leið komst hann á endanum.

Á flugvellinum í Bergen beið okkar Þórhildur í Ártúni og 16 manna bíll sem við höfðum tekið á leigu. Benni settist undir stýri og ók á eftir Þórhildi upp í Bjöllubotn þar sem hún býr ásamt Hróbjarti Darra manni sínum og þremur strákum þeirra. Á leiðinni kom hún við í skólanum sínum til að leyfa okkur að sjá hvernig þjóðhátíðardagurinn er hátíðlegur haldinn í norskum skólum. Í Bjöllubotni gistum við þessa fyrstu nótt, en hús þeirra hjóna er geysistórt og rúmaði vel þennan fjölda. Veislumatur um kvöldið, hreindýrapottur og ís á eftir með norskri berjasósu.

Sunnudagur 18. maí.

Lagt var upp um tíuleytið eftir ríflegan morgunverð í Bjöllubotni. Bergen er víðáttumikil borg og okkur tókst að fara á vitlausum stað út úr tilteknu hringtorgi. Eftir nær klukkutíma akstur í öfuga átt náðum við réttri stefnu. Eftir það var ekki hægt að villast. Töfðumst þó enn því við komum mátulega til Oppedal til að sjá ferjuna til Lavik leggja frá og þurftum að bíða hálftíma eftir þeirri næstu. Til Innvíkur komum við klukkan rúmlega sex, tveimur tímum seinna en ætlað var.

Við bensínstöðina beið okkar Britt Lyslo Bøe sem hafði haft veg og vanda af dagskrá okkar í Stryn. Hún er aðstoðarskólastjóri í Olden og var ein af þeim sem kom með hópnum í hittifyrra. Britt vísaði okkur upp í gististað okkar Langvin Gestegard þar sem eru nýleg gestahús með motelsniði og hver gestur hefur sérherbergi. Við höfðum hraðan á. Við íþróttamiðstöðina beið eftir okkur liðið sem kom um árið og fleiri 9. bekkingar.

Eftir pizzusneið og „brus“ var stokkið út á íþróttavöll. Landsleikur í fótbolta, hvorki meira né minna. Síðasta landsleik unnum við glæsilega heima á Grenivík en þessi tapaðist 4:0 enda liðsmunur mikill. Við höfðum bara úr tíu manna liði að velja, þeir þrjátíu. Úrslitin skiptu annars engu máli. Aðalatriðið var að fótboltaleikur er góð aðferð til að endurnýja kynni sem farin eru aðeins að fyrnast. Það sannaðist hér. Eftir fótboltann var farið inn í bandý með blönduðum liðum. Allir sýndu glæsileg tilþrif. Líka Hinrik og Ævar og Benni sem hlupu upp klifurvegginn hjá Terje Raftevold eins og þeir hefðu aldrei gert annað. Um tíuleytið fóru allir heim. Þetta byrjaði vel.

Mánudagur 19. maí.

Klukkan hálfníu stigum við upp í rútu við Oldenskóla ásamt 9. bekknum þar. Ekið var inn eftir Oldendal og gengið upp í Briksdal. Þar kemur niður skriðjökulsendi frá Jostedalsbreen og var boðið upp á jöklaklifur með öllu; gaddaskóm, ísöxum og taug. Þegar til kom voru aðeins þrír úr okkar hópi sem lögðu í þetta, skólastjórinn og tveir harðjaxlar úr 9. bekk. Strynarar stóðu sig betur og á jökulinn fóru um fimmtán manns í tveimur hópum. Þetta var algjörlega ný reynsla, ganga á bláum ís sem engin leið væri að fóta sig á nema með gadda á fótum og vonlaust fyrir óvana nema bundnir á taug. Jökulgangan tók rúmlega klukkutíma og er við komum niður aftur sátu hinir í góðu yfirlæti yfir grilluðum pylsum.

Þegar við komum til byggða aftur sýndi Britt okkur skólann í Olden. Þar var nýlokið samræmdu prófi. Norðmenn prófa bara í stærðfræði og norsku. Nemendur þurfa ekki að taka nema annað prófið og fá ekki að vita fyrr en á hólminn er komið hvort prófið þeir eiga að taka.

Þar sem nú voru framundan nokkrir lausir klukkutímar og 8. bekkurinn okkar átti afmæli (þ.e.a.s. Siggi) renndum við til Stryn og pöntuðum afmæliskaffi í Odin’s lille brødstue. Þar ríkir Óðinn Valsson bakari frá Húsavík og Bára Heimisdóttir dýralæknir, kona hans frá Grenivík. Við fengum góðar móttökur og glæsilega afmælistertu. Í verslun Sigurðar Þorvaldssonar þar rétt hjá keyptum við pakka handa Sigga, svolítið tröll með norskt vegabréf.

Deginum lauk með diskóteki 9. bekkjar Innvíkinga í Heimlundi, gömlu og virðulegu samkomuhúsi þeirra. Þar var mikill hávaði og gervireykur og blikkandi ljós. En ekki var okkar fólk alls kostar ánægt með músíkina. Þegar svo kom í ljós að heimamenn voru að laumast með sígarettur og bjór urðu fanatískir Grenvíkingar beinlínis fúlir og nenntu þessu ekki lengur. Flestir héldu þó út nokkurn veginn til loka en allir voru komnir heim í Langvin klukkan tíu.

Þriðjudagur 20. maí.

Við byrjuðum daginn á því að skoða skólann í Innvík með Steinari Sandal skólastjóra. Þar eru rúmlega 70 nemendur og er samkennsla eins og hér. Steinar fylgdi okkur síðan það sem eftir var dagsins og hafði sér til halds og trausts og okkur til skemmtunar 7. bekk Innvíkurskóla.

Fyrst var stefnt til fjalls upp í gamalt sel sem heitir Heggdalsstølen. Þar eru eldgömul hús og einnig nýleg hús sem notuð eru sem sumarhús. Steinar sagði okkur allt um staðinn og notkun selja í gamla daga en þoka og suddi tók fljótlega frá okkur útsýnið sem annars er stórfenglegt þarna uppi.

Í miðjum hlíðum er gamall bóndabær, Liagarden, sem nú er safn, en var búið í til skamms tíma. Þar er margt að sjá og var boðið upp á fræðslu um fornar byggingar og búskaparhætti. Að lokum voru veitingar, berjasaft og einhvers konar lummur, sem þarna hafa verið bakaðar frá örófi alda, og var jarðarberjasulta með.

Klukkan hálf fjögur var matur í Menningarhúsinu í Stryn í boði bæjarstjórnar og skólayfirvalda. Þar voru mættir helstu toppar hreppsins og skólans ásamt Steinari og Britt. Eftir matinn var boðið upp á tónlistaratriði og myndasýningu. Allir voru leystir út með gjöfum, bókinni Jostedalsbreen, Norges største bre.

Úr Menningarhúsinu er stutt að fara í bakaríið til Óðins og Báru, ekki nema rétt yfir götuna. Þar var boðið upp á pizzu og vínarbrauð og snúða ofan í veislumatinn og skoðunarferð um bakaríið. Að lokum vorum við leyst út með nesti fyrir ferð næsta dags. Um kvöldið var kveðjusamkoma í Sjøahuset í Utvik. Engin dagskrá, aðeins blandað geði í hálfan annan tíma. Skipst var á gjöfum, við fengum boli og drykkjarmál, þeir fengu Íslandsmyndabók. Að lokum kvaðst með fyrirheitum um endurfundi.

Miðvikudagur 21. maí.

Allir komnir á fætur fyrir kl. 4. Á fyrirfram ákveðnum tíma, klukkan 4:50, var Innvík kvödd með umtalsverðum söknuði. Vandlega útreiknaður tími til að ná ferjunni við Lavik kl. 7:30 stóðst. Við komum á staðinn kl. 7:20. Tíu mínútna töf á leiðinni hefði kostað okkur klukkutíma bið eftir næstu ferð. Meðan ferjan var að dóla yfir fjörðinn var tekið í nestið frá Óðni og Báru, bústnar langlokur og vínarbrauð og snúða. Hringtorgið góða var tekið af öryggi og við náðum á góðum tíma í flugstöðina. Flugið til Kaupmannahafnar var stutt og þægilegt.

Eftir innritun á Dan Hostel á Amager var haldið í bæinn með nýrri Metro lest til að gera fyrstu könnun á Kaupmannahöfn. Lestarstöðin er í Bella Center spölkorn frá hótelinu og lestin fer beint niður á Kongens Nytorv. Einhverjir keyptu sér miða í sjálfsala og héldu að hann gilti fyrir tvo af því að stóð á honum 2 zoner. Sem betur fer var enginn vörður með í þeirri ferð. Frá Kóngsins Nýjatorgi var síðan strikið tekið niður Stikið allt niður á Ráðhústorg.

Ekki var ætlunin var að nota þessa ferð til innkaupa heldur aðeins til að sigta út vænlegar verslanir á leiðinni. En freistingarnar voru miklar. „Við verðum!“ veinuðu ungmeyjarnar þegar kom að girnilegri brókabúð. Þær þustu inn og komu út aftur hróðugar með einhverja bleika spotta með fiðrildum framaná.

Burger King við Ráðhústorgið átti til sölu hamborgara og þar fengu allir magafylli áður en haldið var sömu leið til baka. Einhverjir stigu upp í vitlausa lest og voru næstum lentir til Prag en áttuðu sig og fóru út á næstu stöð og tóku aðra lest til baka. Allir komust að lokum heilu og höldnu heim á hótel og fóru snemma að sofa (fyrir 10!!) enda dagurinn langur orðinn.

Fimmtudagur 22. maí

Eftir morgunmat var stokkið í bæinn og nú vissu allir hvaða lest átti að taka. Þegar hópurinn hittist á Ráðhústorginu um hádegi voru margir komnir með nokkrar klyfjar í haldapokum. Því var haldið á „Höfuðbanagarðinn“ til að leigja geymsluhólf svo menn gætu verið lausir og liðugir í Tívolí.

Tívolí! Aðaldraumur ferðalagsins loksins orðinn að veruleika. Það var ekki bara ungviðið sem var eins og kálfar á vori, nokkur fiðringur gerði líka vart við sig hjá fararstjórninni, einkum karlpeningnum. Sólveig fór að öllu gætilega en Benni dró hana eða plataði i ýmiss konar tæki sem hún ætlaði alls ekki að prófa. Nokkur vonbrigði voru með Gyllta turninn, þar fór lyftan hægt upp og rólega niður. Þegar leið á daginn fór hann að virka eðlilega, hratt upp og frjáls fall 60 m niður. Eftir það hét hann dettimaskína og var vinsælasta tækið enda getur enginn, sem ekki hefur reynt, látið sér detta í hug hvað þetta er skemmtilegt. Metið í dettimarkínunni átti Hinrik sem fór ellefu ferðir.

Fullorðna fólkið gaf sér tíma til að sinna næringarþörfinni og fór inn á Promenaden. Við Benni fengum okkur Spare ribs, steikt svínarif. Þeir segjast hafa framreitt 720.000 skammta af þeim síðan 1983. Sólveig fékk einhvern undarlegan kjötrétt sem hún gafst upp við að borða.

Allur hópurinn mætti svo í kvöldverð hjá La Vecchia Signora þar sem voru framreiddar pizzur að ítölskum hætti. Voru allir sammála um að pizzurnar í Jónsabúð væru miklu betri. Ævintýrin voru mörg í Tívolí. Nokkrar stúlkur fengu t.d. óvænt vatnsbað í Monsunen. Sumar litu út eftir það eins og þær hefðu ekki komist á klósettið og á einni hafði ólagast krulla í hárinu.

Klukkan rúmlega 11 var fjörið farið að dala svo að við yfirgáfum Tívolí. Eftir stuttan kaffitíma á Höfuðbananum fundum við okkur leigubíla til að koma okkur heim. Enginn var í formi til að ganga alla leið inn á Kongens Nytorv og taka lestina.

Föstudagur 23. maí.

Klukkan 9:45 voru allir búnir að fara í morgunverð, pakka niður og taka til á herbergjum sínum eins og til stóð. Leigubílar teknir niður á Hovedbanegård og farangri komið í geymslu. Síðan var skotið á fundi. Búið var að ákveða að fara í Dýragarðinn en í ljós kom að sumir áttu enn sitthvað ógert á Strikinu svo dýraskoðun var frestað. Um tvöleytið voru ýmsir orðnir þreyttir í ganglimunum og farnir að fá áhuga á dýrum aftur þannig að um hálffjögurleytið stigu sjö manns upp í strætisvagninn sem flutti þá rakleitt út í Dýragarð.

Klukkan sex voru allir mættir á Höfuðbana eins og ákveðið hafði verið. Hinrik kom kvenþjóðinni á óvart, búinn að galla sig upp einn og óstuddur í einhverrri tískuvöruverslun. Hann kom okkur Benna líka á óvart fyrr um daginn þegar við mættum honum á leiguhjóli inni á miðju Striki.

Þarna á aðal járnbrautarstöð Kaupmannahafnar var síðasta kvöldmáltíðin snædd á ágætum stað sem heitir Bistro. Kjúklingar í matinn. Að því loknu var farangurinn sóttur niður í geymsluna í kjallaranum og stigið upp í lest sem flutti okkur þægilega inn á Kastrup. Flugvélin fór á tilsettum tíma.

Þessi ferð var afar vel heppnuð. Við endurnýjuðum góð kynni við Norðmenn og kynntumst þar að nokkru lífsháttum þeirra og stórbrotnu landslagi. Í hugum þeirra sem fóru hefst spurningin um að fara aftur til Stryn ekki á „hvort“ heldur „hvenær“.

Í Kaupmannahöfn þekkir þessi hópur nú Strikið og Tívolí, Dýragarðinn, Burger King, Hovedbanegården, Ráðhústorgið og hefur jafnvel farið inn á Hvids vinstue til að sjá myndina hans Örlygs Sigurðssonar af fjórum frægum Íslendingum. Hópurinn er líka orðinn kunnugur samgöngutækjum Dana, leigubílum, strætisvögnum, lestum, bæði frá Metro og DSB, og jafnvel reiðhjólum. Nokkuð ítarleg úttekt var gerð á verslunum og hraðbönkum. Flestir komust að raun um að ættu ýmislegt ólært í dönsku ennþá. Þeir komust líka að því að Dönum þykir alveg jafn skemmtilegt og okkur að æfa sig í ensku á útlendingum.

Þeir sem fóru halda að þetta hafi bara verið skemmtilegt. Þeir vita ekki að ferðin gerði þá lífsreyndari og víðsýnni, kenndi þeim ótal hluti sem þeir hefðu ekki haft nokkurn áhuga á að læra af bók, sýndi þeim ýmislegt sem við eigum sameiginlegt með þessum norrænu þjóðum og opnaði augu þeirra fyrir því að það sem er eftirsóknarvert í útlöndum er ekki allt á sólarströndum.

Eitt er þó er langmikilvægast. Í þessum hóp þekkist ekki það sem svo margir skólar lenda í á svona ferðalögum og má lýsa með tveimur orðum, vesen og vandræði. Hver einasti þátttakandi var jákvæður, glaður, prúður, kurteis, samvinnuþýður, skemmtilegur og til fyrirmyndar.

Björn Ingólfsson